สิ่งที่มุนษย์มีมากมายจนเหมือนไม่มีวันหมดนั่นคือ ความรัก
แต่สิ่งที่มนุษย์มีจำกัด นั่นคือ ความอดทน
ยิ่งรักมาก ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆรอบข้างไว้
เพื่อให้รักนั่นยั่งยืน แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่สิ้นรัก
เมื่อนั้น ความอดทนก็หามีไม่ สิ่งทีา่เคยทนได้ก้อกลับแปรเปลี่ยนไป
สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบก็กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา
ทั้งๆที่อีกฝ่ายหนึ่้งกระทืำตนเสมอต้อนเสมอปลาย ท้ายที่สุด...
"เรา"เป็นฝ่ายทอดทิ้ง"รัก"นั้นให้ต้องจบลงแต่ยังมีความจิง
อีกสิ่งหนึ่ง ที่คนเรามักจะมองข้ามกันไป บางครั้งความรักของเรา
อาจจบลงทั้งๆที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ เพียงแต่การ
ถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่ง"ความอดทน"บอกให้เราต้อง
ไป ไปทั้งๆที่ยัง"รัก"
เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บซ้ำ ทางเลือกที่ดีทีุ่สุดก็น่าจะหมายถึง
การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้่ใหม่ในวันข้าง
หน้า อย่างนั้นไม่ใช่หรือ